Ταξίδι στη Βαρκελώνη με παιδί! Ναι μαζί πάλι, μόνοι μας δεν το τολμάμε τελικά 😉

Μετά το περσινό ταξίδι μας στη Μαδρίτη, που μας “έδωσε” ένα επιπλέον εισιτήριο για τον καθένα μας (βλέπε 4ωρη καθυστέρηση) είχαμε ένα κίνητρο για ένα ακόμη ταξίδι στο εξωτερικό. Ανοίξαμε το χάρτη (Google Maps δηλαδή), τον στριφογυρίσαμε, είδαμε τα εισιτήρια στο skyscanner, είδαμε το κόστος διαμονής, και τελικά καταλήξαμε πάλι στην Ισπανία! Αυτή τη φορά όμως στη Βαρκελώνη!

Δεν είναι φθηνός προορισμός, αλλά λίγο το “δωρεάν” εισιτήριο (όχι ακριβώς δωρεάν αλλά τέλος πάντων, όταν είχαμε αποφασίσει δεν το είχα καταλάβει, θα αναφερθώ στη συνέχεια σ’ αυτό), λίγο η περίοδος (μέσα Μάη δεν την λες και φουλ τουριστική), λίγο το ότι στο Άμστερνταμ που γλυκοκοίταζα, οι τιμές για διαμονή είχαν εκτιναχθεί… καταλήξαμε στη Barca 😉 Έτσι κλείστηκαν όλα το Γενάρη και περιμέναμε τον Μάη για να πάμε! (με φόβο καρδιάς φυσικά μέχρι την τελευταία στιγμή, μήπως αρρωστήσει η μικρή.. Ευτυχώς τη γλιτώσαμε!)

Και ναι εννοείται πως η βαλίτσα μας περιείχε πάλι όλα τα..διαθέσιμα φάρμακα για ώρα ανάγκης (όοοχι, δεν έχει φαρμακεία στη Βαρκελώνη ;), τι έχει; ) αλλά αυτή τη φορά δεν πήγαμε με 2 μόνο χειραποσκευές αλλά μία χειραποσκευή και μία κανονική βαλίτσα (που για να κλείσουν έπρεπε να καθίσει η μικρή πάνω τους 😉 )

Διαμονή

Επιλέξαμε πάλι να μείνουμε σε διαμέρισμα, στην περιοχή Eixample σχεδόν δίπλα στη στάση του μετρό Rocafort, -πιο πολύ για να έχουμε άνεση χώρου παρά για την κουζίνα του (την οποία την χρησιμοποιήσαμε για να ζεσταίνουμε το γάλα -το αγελαδινό γιατί κατσικίσιο πού να βρεις!- της μικρής, να μαγειρέψουμε 1-2 φορές τορτελίνια – γιατί δεν ήθελε να φάει τίποτα άλλο όλη μέρα, και για να αποθηκεύσουμε τοστ κλπ στο ψυγείο.)

Το διαμέρισμα ήταν αρκετά μεγάλο, 60τμ με 2 υπνοδωμάτια, κουζίνα και καθιστικό-τραπεζαρία, το οποίο είναι άκρως απαραίτητο όταν το παιδί κοιμάται και συ θες να αράξεις λίγο στον καναπέ και να δεις τηλεόραση – αυτή τη φορά βέβαια δεν είχε σμαρτ τιβι-νετφλιξ, οπότε τα ισπανικά κανάλια δεν τα πολυεπιλέξαμε 😉 ας είναι καλά το wi-fi.)

Μετακινήσεις

Η μετακίνηση με τα μέσα συγκοινωνίας βολεύει πάααρα πολύ, αν και αρκετές φορές επιλέξαμε ταξί για τις μετακινήσεις μας το κόστος του οποίου δεν ήταν απαγορευτικό. Αν επιλέξετε να αγοράσετε την Barcelona Card -στην οποία περιλαμβάνονται οι είσοδοι σε διάφορα μουσεία και θεάματα- τότε θα μπορείτε να κάνετε χρήση των μέσων συγκοινωνίας χωρίς επιπλέον επιβάρυνση.  Εμείς επιλέξαμε να πάρουμε την κάρτα των 10 διαδρομών, (χρειάστηκαν 3 τελικά για το διάστημα που μείναμε) την οποία χρησιμοποιούσαμε και οι 3 – είναι group card 😉 – (ναι, και τα παιδιά άνω των 4 υποχρεούνται να πληρώσουν κανονικό εισιτήριο) και ως κύριο μέσο μεταφοράς το μετρό.

Είδαμε ακόμη μια φορά τι ωραία που είναι να ζεις σε μια πόλη προσβάσιμη σε όλους. – πώς είμαστε εδώ δηλαδή, καμία σχέση 😉 – Η χρήση του μετρό είναι πολύ βολική, οι περισσότεροι σταθμοί έχουν ασανσέρ και κυλιόμενες σκάλες, τα λεωφορεία σταματούν σε πεζοδρόμια με ράμπα, οι ράμπες στους δρόμους είναι πάντα ελεύθερες και γενικά η μετακίνηση με καρότσι είναι απρόσκοπτη.

Αυτή τη φορά καρότσι δεν είχαμε αλλά πατίνι, -και όχι δεν μας έκανε τη ζωή πατίνι η μικρή- που βόλεψε ιδιαίτερα γιατί πόσο να περπατήσει! (κάναμε περί τα 10κμ τη μέρα). Και εννοείται ότι στα πολυσύχναστα μέρη δεν την άφηνα να κάνει πατίνι μόνη της αλλά το σέρναμε.. δεν κουράστηκε ιδιαίτερα ούσα όρθια (οκ, μια γκρίνια την είχαμε, μην νομίζετε 😉 )

Αψίδα του θριάμβου

Με το που φτάσαμε στη Βαρκελώνη – και αφού μαγείρεψα μερικά τορτελίνια για τη μικρή για να μην γκρινιάζει μέχρι να κατατοπιστούμε με την πόλη 😉 ) – πήραμε το μετρό και φτάσαμε στην Αψίδα του θριάμβου.

και ακολουθώντας τον δρόμο φτάσαμε στο μεγάλο πάρκο της Βαρκελώνης το Cuitadella.

Πάρκο Ciutadella

(αυτό μάλλον κάπως Θιουταντέλα το προφέρουν νομίζω) Είναι στη …μοίρα μας μάλλον όταν πηγαίνουμε στην Ισπανία να κάνουν εργασίες στα πάρκα/σιντριβάνια/κτίρια… όπως και πέρσι στη Μαδρίτη στα βασιλικά ανάκτορα τα σιντριβάνια ήταν όλα άδεια, και φέτος στο μεγάλο πάρκο Ciutadella, το κεντρικό σιντριβάνι ήταν παρατημένο και ..μύριζε από τα στάσιμα νερά.. -στην παρακάτω φωτό τα νερά “κόπηκαν” στο φωτομοντάζ λόγω άθλιας εμφάνισης τους 😉 -.

Ευτυχώς το υπόλοιπο πάρκο είναι σε καλύτερη κατάσταση. Όχι τόσο εντυπωσιακό βέβαια όπως της Μαδρίτης, ούτε τόσο μεγάλο. Πόλος έλξης όμως ντόπιων και τουριστών όλη μέρα, με κάποιους να κάνουν πικ-νικ, παιδιά να παίζουν, πλανόδιους να πουλάνε την πραμάτεια τους και μουσική ρέγκε να ακούγεται από κάπου 😉

Μέσα στο πάρκο υπάρχει και ένα γιγαντιαίο άγαλμα μαμούθ.

και μια λιμνούλα για βαρκάδα!

Στο πάρκο -και όχι μόνο- έχεις και την επιλογή να κάνεις βόλτα με “ποδήλατο” (όπου ποδήλατο βάλε ποδήλατο κλασσικό, ποδήλατο με θέση μπροστά για το παιδί, ποδήλατο διπλό, ποδήλατο-καροτσάκι… έχεις ποικιλία να διαλέξεις ό,τι θες). Γενικά το ποδήλατο είναι το καλύτερο μέσο μεταφοράς στη Βαρκελώνη! (αν δεν έχεις μικρά παιδιά)

Υπάρχουν ποδηλατόδρομοι παντού, και , προσέξτε, 2 λωρίδων(!) – μία ανά κατεύθυνση – για χρήση ποδηλάτων κ πατινιών (segway etc). Το ποδήλατο που φαίνεται στην παρακάτω φωτό είναι τύπου ποδήλατο-ταξί, με τον ποδηλάτη στο πίσω μέρος και τους επιβάτες μπροστά. Όταν το πρωτοείδα μου φάνηκε λίγο… κατάσταση Ινδία και λυπήθηκα τον ταλαίπωρο τον ποδηλάτη, μέχρι που είδα ότι είναι και ηλεκτρικό! οπότε.. no worries 😉 Τέτοιου τύπου μπορείτε να νοικιάσετε και εσείς – δηλ. εσείς να είστε ο ..ταλαίπωρος 😉 (περί τα 25ευρώ την ώρα, δεν το λες και λίγο) και να πάτε βόλτα τη φαμίλια 🙂

Μουσείο σοκολάτας

Το είχαμε τάξει στη μικρή.. (για να την..ενθουσιάσουμε λίγο με το επικείμενο ταξίδι μπας και περιοριστούν τα “είναι μακριά;”, και “σε πόση ώρα θα φτάσουμε” που κατέληγαν στο “αααα, αν είναι μακριά δεν θέλω να έρθω!” 😉 ) Της είπαμε ..100 φορές ότι το εισιτήριο είναι σοκολατένιο και μετά το τρώμε (τύφλα να έχει η όλη στάση που θέλω να κρατάω με το να μην της δίνω το φαγητό-γλυκό ως κίνητρο συν που δεν θέλω να τρώει γλυκά γενικότερα, αλλά τι να κάνω η δόλια η μάνα 😉 ) . Οπότε, την πρώτη κιόλας μέρα, μετά τη βόλτα στο πάρκο, κατευθυνθήκαμε στο μουσείο σοκολάτας που ήταν σχεδόν δίπλα. (παιδιά μέχρι 7 ετών δεν πληρώνουν εισιτήριο)

Η σοκολάτα-εισιτήριο εξαιρετική (τη φάγαμε κατευθείαν), όπως και η σοκολάτα που μας δώσανε στο τέλος (ναι, άλλη μία).Ωραία τα σοκολατένια εκθέματα αλλά δεν μας απασχόλησε και πολύ ώρα και δεν θα έλεγα ότι ενθουσιάστηκε κάνεις από εμάς απ ότι είδε.

Σαγράδα Φαμίλια

Δεν γίνεται να επισκεφτείς τη Βαρκελώνη και να μην περάσεις έστω και μια βόλτα από τη Σαγράδα Φαμίλια. Για την εν λόγω εκκλησία (πλέον) είχε γίνει μια.. προεργασία με τη μικρή για να της κινήσω λίγο το ενδιαφέρον και να μην έχουμε γκρίνια όταν θα είμαστε εκεί μέσα.. Τελικά, θεώρησα καλύτερη ιδέα να τη δει μόνο απ’ εξω και από μέσα να την επισκεφτώ κάποια άλλη μέρα μόνη μου. (όπως και έκανα και μείναμε όλοι ικανοποιημένοι 😉 και εγώ που πήρα audio guide και έμαθα αρκετά σχετικά με τα της κατασκευής της και η υπόλοιπη οικογένεια που είχε πάει για ..brunch σε ένα καφέ 😉 )

Το μέγεθος της εξάλλου είναι τόσο εντυπωσιακό και ..επιβλητικό που για το σχεδόν 5χρονο πιτσιρίκι νομίζω αρκούσε 😉 Όντως, ενώ είχαμε δει φωτογραφίες της, όταν βγήκαμε από το σταθμό του μετρό, ο όγκος της μας εντυπωσίασε!

Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1882, ο Γκαουντί ανέλαβε από το 1883 μέχρι το 1926 που πέθανε και τότε είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου! Μόλις το 2010 η κατασκευή έφτασε στη μέση της και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2026 (100 χρόνια από το θάνατο του Γκαουντί)

Το ύψος της θα φτάσει 170μ -μόλις ολοκληρωθεί- (λιγότερα κατά 1 μέτρο από το ύψος του λόφου Montjuïc -σημείο αναφοράς στη Βαρκελώνη-, καθώς ο Γκαουντί πίστευε ότι η δημιουργία του δεν πρέπει να ξεπεράσει τη δημιουργία του Θεού.)

Έχει 3 προσόψεις με τελείως διαφορετική τεχνοτροπία η καθεμία. Η πρώτη, της Γέννησης, είναι και αυτή τη με την οποία πρόλαβε να ασχοληθεί ο Γκαουντί. Η 2η, των Παθών, είναι πιο μοντέρνας αισθητικής και η 3η, της Δόξας – δεν έχει κατασκευαστεί ακόμη αλλά υπάρχει σε μικρογραφία έξω από το κτίριο.. Είναι η πιο μίνιμαλ (ή δεν προλάβαιναν πια να κάνουν πολλά πολλά; δεν ξέρω ; )

Η πρόσοψη της Γέννησης
Η πρόσοψη των Παθών

Το εσωτερικό της το σχεδίασε ο Γκαουντί έχοντας κατά νου να φτιάξει ένα δάσος από δέντρα! (εξ’ ου και οι πολλές κολώνες από τις οποίες περνάει το φως ( οι κολώνες είναι κατασκευασμένες από 3 διαφορετικά υλικά για να έχουν διαφορετικά χρώματα. )

Ο Τζορτζ Όργουελ είχε πει πως είναι «ένα από τα πιο αποτρόπαια κτίρια στον κόσμο» και πως ήλπιζε να καταστραφεί κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου. Ο Σαλβαδόρ Νταλί έκανε λόγο για την «τρομακτική και βρώσιμη ομορφιά της», λέγοντας ότι θα έπρεπε να διατηρηθεί κάτω από ένα γυάλινο θόλο, προκειμένου να προστατευθεί. 

Στα διαδικαστικά της επίσκεψης, αν έχετε κάνει κράτηση εισιτηρίου διαδικτυακά δεν θα περιμένετε καθόλου σε ουρά. Οι κρατήσεις γίνονται για συγκεκριμένη ώρα και έχετε ένα τέταρτο περιθώριο να καθυστερήσετε. (οι Ισπανοί δεν είναι σαν τους.. Γερμανούς πάντως.. προσωπικά πήγα νωρίτερα κάνα μισάωρο και με βάλανε κανονικά να μπω..) Τα παιδιά μέχρι 11 ετών δεν πληρώνουν εισιτήριο.

Πάρκο Guell

Το πάρκο Guell είναι άλλο ένα δημιούργημα του Γκαουντί που χαρακτηρίζει τη Βαρκελώνη. Σχεδιάστηκε μετά από παραγγελία του ΕουσέμπιΓκουέλ με σκοπό να κατασκευάσει μέσα σε αυτό κατοικίες για να τις πουλήσει. (αλλά το project έγινε..fail, και το κάνανε πάρκο 🙂 pas mal !)

Κοιτάζοντας από τη “πλατεία της Φύσης” ή το “ελληνικό θέατρο” όπως προοριζόταν να ονομαστεί αρχικά.

Επειδή το πάρκο δεν είναι άμεσα προσβάσιμο με μετρό, υπάρχει λεωφορειάκι που σε παραλαμβάνει από την πιο κοντινή έξοδο μετρό και σε πηγαίνει μέχρι την είσοδο του πάρκου. (στο λεωφορείο αυτό μπορεί να μπει όποιος έχει βγάλει εισιτήριο για το πάρκο). Δεν είναι όλο το κομμάτι του πάρκου με είσοδο, μπορεί κάποιος αν θέλει να περπατήσει στα πέριξ του δωρεάν.

Οι κατασκευές του Γκαουντί διακρίνονται για τις καμπύλες μορφές τους καθώς η φύση ήταν η πηγή της έμπνευσης του (και στη φύση κυριαρχούν οι ελικοειδείς, οι παραβολικές κλπ γραμμές) Διακρίνονται επίσης και για την πολυχρωμία τους και τη χρήση πολλών διαφορετικών υλικών για την δημιουργία τους.

Εδώ η μικρή παρατηρεί τη γνωστή σαύρα του Γκαουντί που υπάρχει στην είσοδο του πάρκου.

Η είσοδος είναι 10 ευρώ και για παιδιά μέχρι 6 ετών δωρεάν ( btw ψάχνοντας για το κόστος των εισιτηρίων, όχι μόνο για το πάρκο αλλά και για τα παραπάνω, βρήκα μια αύξηση των τιμών περί του 15% σε σχέση με τα τελευταία 1-2 χρόνια..οκ, η Βαρκελώνη είναι η πρώτη που την έχει πλήξει ο υπερτουρισμός αλλά έτσι όπως πάει το βλέπω να γίνεται προορισμός μόνο για όσους μπορούν να ξοδέψουν πολλά.. )

Όχι το ταξίδι μας δεν περιορίστηκε σε αυτά.. η συνέχεια (στο part II, μόλις βρω χρόνο να το γράψω) είναι πιο kid friendly με επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο και στην CosmoCaixa (μουσείο επιστημών)…

To be continued… 😉